gün olur dokunmak istersen kendine sevdalına dokunur gibi masum ve sessiz hiç çekinme dokun elinle yüreğime gün olur sarılmak gelirse içinden yıldızlara sarılır gibi dostça ve arkadaşça hiç çekinme yıldızlar serilidir can evimde gün olur düşerse aklına ölüm yaşamak isterken delicesine hiç çekinme daya namluyu yüreğime… bilir misin insanın kendini özlemesi nasıldır ona her elini uzattığında bin sorunla geri dönmesi bilir misin yokluğunda yüreğindeki sancıyı yada varlığında içindeki sevinci gözlerine her baktığında mevsimlerin hepsini yaşayabilir misin kendi bedenini taşır gibi taşıyabilir misin yokluğundaki korkuyu yaşam ve ölüm arasında ki çizgide ölümü hiçe sayıp söyleyebilir misin ölümün türküsünü... yada giyebilir misin acının hırkasını yaşamın en mutlu kıyısında biliyor musun sevgilim biliyorum ki bilmiyorsun bilmeni istemem zaten ne ayrılığın korkusunu ne içimin sancısını ne de ölümün türküsünü bilme üzülürsün ırmak olur gözlerimden süzülürsün batan sancı olur yüreğime gömülürsün sen gülümsün yolarsan onu kurursun işte o zaman ölümümsün.... öyle bakma bana üşüyorum… sensizlikten korktuğum kadar , korkmuyorum ölümden yaşamda çok gördüm sahipsiz cesetleri faili meçhul ölümleri vedasız elvedaları gidiyorsun ha demek bu son veda elveda demiyorum hoşça kal... ama beni unutma… soğuk havalarda sokak ortasında kalmış çocukları görürsen ayakları çıplak üstleri başları yırtık görürsen ağlarken onları beni hatırla beni ve uçurumu uçurumdan aşağı düşen bedenimi beni unutma beni unutma. beni unutma… bıktım merhabayla başlayıp vedasız elvedalardan sonu olmayan ırmaklar gibi sessiz sedasız akıp gidişlerden yanmıyorum değil bu gidişlere ağlamıyorum değil ama ne gelir elden sevilmek kadar sevmek de acı veriyor kimi zaman..

                            Soner Altıntaş

Ülkenin birinde iki gerçek dost yaşarmış.
Birinin malı, ötekinin malı gibiymiş.
Anlaşılan o ülkede dostluk, bambaşkaymış...

Bir gece ülkede herkes dalmış derin uykulara.
Orada güneş battı mı, fırsat bu fırsat der,
uykunun tadını çıkarırmış millet.

Gece yarısı bizim dostlardan biri, fırlamış yatağından,
koşmuş doğru dostunun evine.
Uyandırmış hizmetçileri tatlı uykularından...

Dostu, yukarıdan duymuş sesini. Hemen kaptığı gibi
kılıcını, kesesini, koşmuş dostunun yanına...

"Hayrola!" demiş, merak içinde, soluk soluğa...
"Sen, kolay kolay uyandırmazsın kimseyi,
uykuyu da seversin üstelik.
Kumarda kaybettiysen; al şu keseyi.
Evini bastılarsa; işte buradayız ben ve kılıcım.
Haydi gidip haklarından gelelim.
Yalnız yatamaz mı oldun yoksa???
Benim güzel cariyeyi al git öyleyse..."

"Yok a canım." demiş dostu... "Ne o, ne de bu.
Rüyamda biraz düsünceli gördüm seni...
Sakın başı dertte olmasın deyip koştum.
Kusura bakma dostum!"

Gerçek bir dostu olmak ne güzel bir şey!
Derdini açmanı beklemez bile...
Kendi bulup söylemek ister, belki sen çekinirsin diye.
Sevdiği insanın üstüne titrer,
bir düşten, bir hiçten nem kapar.